در ميان شکوه های ذهن بی رمق، خيره به لبخند ترديد مانده ام
عمريست به هجرت عقربه های زمان چشم دوخته ام تا خود، لحظاتم را بدرقه ابديت کنم
می پندارم چه چيز در مبهم دور من به انتظار من است
نمی دانم، نمی فهمم، نمی يابم حضورم را...
من در خيال کودکانه دير رسيدن، پرواز می کنم اما
انگار زمان، خسته به انتظار نشسته است .
اکنون به ثانيه هايی می نگرم که تصوير تو بر آنها حک شده است
و مرا می ترساند از ثانيه های خالی از تو
خالی از تو، خالی از مرز، خالی از راز، خالی از من...

منصوره